مسیر جمشیدیه در طبیعتی بکر

مسیر جمشیدیه در طبیعتی بکر

🌦 وضعیت آب و هوا رو چک کن | کتونی بپوش. 🍩 آب و تنقلات ببر پارک جمشیدیه توی محله‌ی نیاوران جزو اون پارک‌هاییه که فضاش هیچ‌وقت تکراری نمی‌شه و توی همه‌ی فصل‌ها یه غافلگیری براتون داره. اما این غافلگیری فقط به فضای داخل پارک محدود نمی‌شه. مسیری که می‌خوایم بهتون معرفی کنیم، متفاوت‌تر از اون چیزیه که تا الان از پارک جمشیدیه دیدین. در روزهای تعطیل، بهترین فرصته که با خونواده یا دوستاتون، اختصاص بدین به گشت‌وگذار توی طبیعت، ترکیبی از درخت و رودخونه و آواز گنجشک‌ها، تا کلی خوش بگذرونین و از طبیعت انرژی بگیرین.

  • محدوده مسیر: نیاوران
  • زمان لازم برای بازدید: ۳ ساعت
  • حس و حال: گشت و گذار
  • بهترین زمان بازدید: کل روز
  • حداقل بودجه: حضور رایگان
  • وضعیت آب و هوا رو چک کن. | کتونی بپوش. | یه لباس گرم، آب، تنقلات و دوربین ببر.
  • مترو؛ خط ۱ ایستگاه تجریش

با مترو خط ۱ یا بی‌آر‌تی‌های راه‌آهن-تجریش به میدون قدس برین. تاکسی‌های خطی جماران-جمشیدیه رو سوار شین. کنار ورودی شماره‌ی ۱ پارک جمشیدیه پیاده شین.


ایستگاه اول: ورودی پارک جمشیدیه

ورودی پارک جمشیدیه
ورودی پارک جمشیدیه

طراحی اولیه‌ی پارک سال ۱۳۵۷ توسط کامران دیبا انجام شده. توی شناسنامه تاریخی پارک، نام جمشید دولّو به عنوان مالک ثبت شده. جمشیدیه مرتفع‌ترین پارک تهرانه. در طول این مسیر حدود ۶۰متر ارتفاع می‌گیرین. وسط دروازه‌ی ورودی پارک، یه جای پای بزرگ سنگی سفیده. پای راستتون رو بذارین توش و ببینین چند برابر پای شماست.

از در ورودی وارد شین. سمت چپ یه آبخوری و و چند قدم جلوتر سمت راست‌تون یه تابلوی راهنماست که دسترسی‌های مختلف پارک رو نشون میده. جاده‌ی درختان تبریزی درست از کنار تابلو شروع می‌شه.


ایستگاه دوم: جاده درختان تبریزی

جاده درختان تبریزی
جاده درختان تبریزی

احتمالا چنین جاده‌ی رویایی‌ای رو بیشتر توی خواب دیدین یا توی فیلم‌ها. یه مسیر سنگ‌فرش که دو طرفش رو درخت‌های بلند و کشیده‌ی تبریزی احاطه کردن. وقتشه که دوربین‌تون رو در بیارین و کلی عکس‌های قشنگ بگیرین. خیلی‌ها درخت تبریزی رو با صنوبر اشتباه می‌گیرن. با دقت به درختا نگاه کنین. زاویه‌ی شاخه‌ها به تنه‌ی درخت عمودتره.

مسیر رو مستقیم برین جلو. ساختمون روبروتون رو از چپ دور بزنین. مسیر رو ادامه بدین. سرویس بهداشتی، آبخوری و نمازخونه رو رد کنین. دو سری پله رو بالا برین تا به آلاچیق آخر برسین.


ایستگاه سوم: آلاچیق تجدید قوا

آلاچیق تجدید قوا
آلاچیق تجدید قوا

این قسمت مسیر کمی سربالاییه. قدم‌هاتون رو کوتاه بردارین تا زود خسته نشین. تیرهای چراغ‌برق در طول شب روشنه و زیبایی مسیر رو دوچندان می‌کنن. توی این مسیر سرویس‌بهداشتی، آبخوری، نمازخونه و چندتا آلاچیق قرار داره. آلاچیق آخر برای یه ریکاروی کوتاه انتخاب خوبیه. داخلش بشینین و کمی آب و تنقلات بخورین.

از آلاچیق بیرون بیایین و برگردین تو مسیر. چند قدم برین جلو تا برسین به یه دوراهی و اون رو برین سمت چپ. پله‌ها رو برین پایین تا به یه محوطه‌ی بزرگ برسین و مستقیم ادامه بدین.


ایستگاه چهارم: ایستگاه فردوسی

ایستگاه فردوسی
ایستگاه فردوسی

اینجا یه محوطه‌ی بزرگه که از سمت راست به رستوران پارک و دریاچه می‌رسه. این قسمت، سال ۱۳۷۵ با نام بوستان فردوسی به پارک جمشیدیه اضافه شده. اینجا مبدا صعود به قله‌ی کلکچال به ارتفاع ۳۳۰۰متره. ورودی پارک ۱۸۲۰متر ارتفاع داره و تا اینجا حدود ۵۰متر صعود کردین. حالا حساب کنین چند متر مونده تا قله؟

مسیر سنگی رو که از وسطش باریکه‌ی آب رد می‌شه رو ادامه بدین تا جایی که باغ شخصی فنس‌کشی‌شده سمت چپ تموم بشه. سمت راست یه سنگ بزرگه و کنارش بوفه و تخت‌هایی برای نشستن قرار داره.


ایستگاه پنجم: تختی برای نشستن و دیدن

تختی برای نشستن و دیدن
تختی برای نشستن و دیدن

ترکیب رویایی درختای چنار، صدای آب رودخونه و آواز پرنده‌ها با چاشنی هوای پاک به شما خوش‌آمد میگه. هیچ فکر می کردین با این فاصله‌ی کم از شهر بشه به چنین جای جذابی رسید؟ پیشنهاد می‌کنم برای رفتن کنار رودخونه عجله نکنین. روی تخت‌های کنار بوفه بشینین و از منظره لذت ببرین. بوفه‌ تنقلات و آبمیوه‌‌های ورزشی، چای و نیمرو داره.

مسیر خاکی و پاکوب رو ادامه بدین. رودخونه سمت چپتونه و سمت راست دیواره‌ی سنگی کوتاه. از لابه‌لای چندتا درخت رد بشین.


ایستگاه ششم: رودخونه

رودخونه
رودخونه

اواسط مسیر اگه به سمت چپ‌تون دقت کنین، راه خاکی تا لبه رودخونه ادامه داره و چندتا تنه‌ی درخت رو می‌تونین رو آب ببینین. وایسادن روی یه تنه‌ی درخت که روی عرض رودخونه افتاده هم می‌تونه برای عکس گرفتن جذاب باشه و هم چالشی برای حفظ تعادل. فقط مراقب باشین خیس نشین.

از کنار رودخونه برگردین به مسیر اصلی. مستقیم ادامه بدین تا جایی که رودخونه درست از وسط مسیر اصلی رد بشه. سمت راست چشمه قرار داره.


ایستگاه هفتم: چشمه

چشمه
چشمه

شاید از خودتون پرسیدین سرچشمه‌ی رودخونه کجاست. شما به اولین چشمه رسیدین. طبق گفته‌ی محلی‌ها آب این چشمه جز با کیفیت‌ترین آب‌های معدنی ایرانه. حالا بعد از کوهپیمایی، رفتن کنار چشمه و نوشیدن از آب گوارا و خنکش می‌تونه حسابی حالتون رو جا بیاره. اگه اینجا اتراق کردین، یادتون نره موقع برگشت زباله‌هاتون رو بردارین.👣

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.